Aan de ene kant is er op deze wereld, in het hier en nu, het Kwaad, de onverschilligheid, het nihilisme, het relativisme waarin elke norm en elke waarde een fundamenteel gebrek aan kracht heeft. Aan de andere kant is er de Goedheid voor de andere mens, - mens in de meest brede betekenis -, wat ook verantwoordelijkheid is, zelfs voor de generaties in een verre toekomst.
Het Kwaad vormt in deze tijd een immens gevaar. Het is niet meer de vraag of het zal voorkomen, maar wanneer, waar en met welke kracht. Zal een massavernietigingswapen dood en verderf zaaien, zal een epidemie volledig uit de hand lopen, zal de luchtvervuiling een punt bereiken waardoor de gezondheid van miljarden mensen wordt aangetast? Of komen er vele rampen tegelijkertijd op ons af? We kunnen en we mogen er niet meer aan twijfelen dat het Kwaad eraan komt.
De houding van ‘de wereld’ tegenover dit nakend onheil is die van ontkenning. Het zij zo, maar dit zal mij niet beïnvloeden. Ik ben noch een pessimist, noch een optimist, want de toekomst ligt grotendeels in onze handen. De vraag is dus hoe ik mij voorbereid op het toekomstig kwaad, dat morgen al kan losbarsten. Nog beter zou zijn dat ik alles in het werk stel om dat kwaad te voorkomen, maar ik kan mij hierover geen illusies maken. Ik stel als individu niets voor. Mijn enige hoop wordt wiskundig geïnspireerd: als ik twee mensen kan aanzetten om tot actie over te gaan, dit wil zeggen om vanaf nu zich verantwoordelijk te gedragen en onbaatzuchtig goed te zijn, en als die twee mensen op hun beurt elk twee mensen kunnen inspireren, enzovoort, dan worden na 31 keer meer dan 4 miljard mensen bereikt. Maar hoe komt zo’n beweging op gang?
Het doel moet duidelijk voor ogen staan. Goedheid of verantwoordelijkheid om het tij te keren, betekent dat we sober gaan leven en onbaatzuchtig zorg dragen voor andere mensen. Eerst en vooral in eigen kring. Gewoon het eigen land hervormen tot een menselijke plaats. Dat is dan een voorbeeld dat andere landen inspireert. Of er komen overal gemeenschappen tot stand waar dit ideaal wordt verwezenlijkt, zodat steeds meer mensen erdoor geïnspireerd raken.
Ik ben geen voorstander van ‘ontwikkelingshulp’, van het toelaten van asielzoekers (er zijn meer dan twee miljard potentiële asielzoekers in de wereld) of van anderen de les te spellen om de mensenrechten te respecteren. Dit is kolonialisme in een modern jasje. Met onze moderne communicatiemiddelen moet het mogelijk zijn om over de gehele wereld een nieuwe wind te doen waaien. Een hervorming waardoor we bevrijd worden van de hebzucht en het willen bezitten van steeds nieuwe en meer nutteloze producten, waardoor we bevrijd worden van de dwang om te reizen, waardoor we eindelijk weer aandacht hebben voor de mensen met wie we verbonden zijn.
LEES OOK: Hoe een wereldcrisis voorkomen?