Nu de emoties omtrent de verschrikkelijke aardbeving in Haïti min of meer geluwd zijn en de meeste hulpverleners zijn vertrokken aangezien er geen media-aandacht meer is, wil ik de stoutmoedige vraag stellen of hulp aan Haïti eigenlijk wel verantwoord is. Dit klinkt gek, maar als hulpverlener op een ander domein, de jeugdzorg, stel ik mij wel vaker vragen over het nut van hulp. Het wordt soms, en misschien wel vaak, van kwaad tot erger.
Om mijn vraagstelling te verduidelijken geef ik het volgende voorbeeld. Stel dat in Nederland of in België een vreselijke ramp gebeurt met 200.000 slachtoffers. Zouden wij dan hulp nodig hebben van het buitenland? Eigenlijk niet. We beschikken over voldoende diensten om snel en efficiënt hulp te bieden. Slachtoffers kunnen in klinieken over het hele land terecht. Voedselhulp moeten we in elk geval niet hebben, want dan gaan alle kleine kruideniers failliet en wordt de landbouw ontwricht.
Waarom is er dan wel hulp nodig voor Haïti? Woont daar een minderwaardig ras? Zijn ze daar te dom om, zoals in Japan, huizen te bouwen die bestand zijn tegen aardschokken? Is men daar al die jaren te lui geweest om een fatsoenlijke infrastructuur op te bouwen? De landen die hulp gaan bieden, gaan er blijkbaar van uit dat de Haïtianen zelf hun boontjes niet kunnen doppen. Je zou bijna denken dat racisme aan de basis ligt van die massale hulp.
Veronderstel dat niemand hulp had geboden na die aardbeving. We zouden ‘de wereld’ een fundamenteel gebrek aan solidariteit kunnen verwijten. Maar in elk geval zouden er nauwelijks meer slachtoffers gevallen zijn. We weten niet wat de gevolgen zijn voor de lokale handel en landbouw van die massale voedselhulp. Door wel hulp te geven, geven we hen de boodschap dat de opbouw van een infrastructuur niet hoeft. Als puntje bij paaltje komt, wordt toch massale hulp gegeven. Bovendien wordt een miljardenschuld kwijtgescholden en honderden miljoenen dollars worden in het land gepompt. Veel geld zal zekerlijk in de verkeerde handen terechtkomen.
Als wij dit vergelijken met het scenario van een vergelijkbare ramp in eigen land, waar geen hulp van buitenaf zou worden geboden, dan zijn we eigenlijk beter af. Ook Haïti zou op de lange termijn beter af zijn, indien nu geen hulp wordt geboden. Een harde les, maar zachte heelmeesters creëren stinkende wonden.
We moeten de Haïtianen liever zelf het woord laten: willen zij hulp? Akkoord, maar dan op onze voorwaarden: we gaan het land bezetten totdat de infrastructuur volledig in orde is, ook al zal dat vijftig jaar duren. Als de gewone man in Haïti, dit wil zeggen de overgrote meerderheid, hierover mag stemmen, vermoed ik dat een democratische meerderheid dit voorstel zal steunen.
Misschien een goed idee voor Afrika.
UPDATE: 27 februari 2010 aardbeving in Zuid-Japan met kracht van 7.3; slachtoffers? is hulp nodig?
Nog meer gekke ideeën kunt u HIER lezen