http://www.ministrando.org/sitemap.xml.gz

orthopedagogiek  en samenleving 

  

GRATIS ONLINE ADVIES VOOR OUDERS


  Kinderbeschermingsverhalen: veroordeelde meisjes


Een citaat. Uit ’Alberta’:

Toen ik tien jaar later zelf directeur werd van dit instituut, werd een meisje opgenomen dat sterk leek op deze casus. Zij was 17 1/2 jaar oud en zou dus over zes maanden volwassen zijn en volkomen vrij. Dit meisje had een jaar lang gewerkt als escortgirl in Cannes. Zij was buitengewoon knap en intelligent. Wat seksualiteit betreft was ze volslagen immoreel. Dit was een meid die wist wat zij wilde. Ik maakte met haar de afspraak dat zij gedurende die zes maanden niet zou weglopen. Zij kreeg de kans elke avond in een restaurant te gaan werken om wat bij te verdienen. In de instelling zelf zou zij onder andere een cursus Engels en economie kunnen volgen, omdat er toevallig opvoedsters waren die deze opleidingen hadden gevolgd. De gedachte hierachter was dat zij die kennis goed zou kunnen gebruiken, wat zij later ook van plan was.

Dit meisje hield zich aan de afspraak. Jaren later had de restauranthouder het nog altijd over die zes maanden dat zij bij hem had gewerkt. Binnen een week verdubbelde het aantal cliënten. Zij maakte de mannen gek. Een taxichauffeur die tot over zijn oren verliefd op haar was, kwam haar elke dag gratis ophalen en bracht haar op tijd terug.

Op haar verjaardag vertrok zij welgemutst en met een klein kapitaaltje linea recta naar Cannes.

************

Nog een citaat. Uit ’Marie-Therèse:

In dit verband kan een anekdote misschien illustreren wat meisjes als Marie-Therèse fundamenteel ontberen. Toen ik eind jaren zeventig directeur was van een gesloten behandelingsinstituut in Nederland, werkte daar een oudere juffrouw die de meisjes, die er interesse voor hadden, handwerkjes leerde. Dat deed zij in haar eigen, gezellig ingericht atelier, waar de meisjes individueel naar toe kwamen. Die juffrouw vertelde mij dat ze ook verhaaltjes voorlas uit boeken die voor kleine kinderen bedoeld waren. Dan gebeurde het dat de meisjes, meiden van 16 of 17 jaar, bij haar op schoot kwamen zitten. Niemand zag het. Niemand wist het. Ik weet niet of we dat therapie of wat dan ook mogen noemen. Misschien zijn er mensen die zoiets zouden afkeuren. Persoonlijk greep mij dat heel sterk aan, omdat dit bewijst wat deze meisjes gemist hebben. Er zijn helaas kinderen die nooit eens geknuffeld worden, die veilige warmte missen en voor wie een volwassene nooit eens een verhaaltje heeft voorgelezen bij het slapengaan. Voor die meisjes is die oude juffrouw een zegen geweest.


overzicht alle teksten

NIEUW: Is Justitie racistisch? Maar natuurlijk!

toekomstvoorspelling

 

 

© Juliaan Van Acker 2016