http://www.ministrando.org/sitemap.xml.gz

december 2018

zondag 2 december 2018

Een citaat van Levinas: „Recht blijft alleen gerechtigheid in een maatschappij waar geen verschil is tussen naasten en verwijderden, maar waar je ook om de meest nabije niet heen kunt; waar de gelijkheid van allen gedragen wordt door mijn ongelijkheid, door de overmaat van mijn verplichtingen boven mijn rechten. Jezelf vergeten houdt de gerechtigheid gaande”.

Vandaag een hierop toepasselijke tekst op mijn website gezet en via twitter verspreid: De opstand van de Gele Hesjes

maandag 3 december 2018

Dank zij de dictatuur van het politiek-correcte denken voert de EU een vrij dom beleid met betrekking tot migratie. Daar bovenop komt de stuurloosheid door een complexe bureaucratie waar men zijn eigen verantwoordelijkheid kan afschuiven op ’de anderen’, dus op niemand. Dit kunnen we zien als grote voordelen, want hoe dommer het beleid, hoe sneller het komt tot escalatie en dus tot een oplossing. Net zoals de situatie in Calais al jaren aansleept, zien we in Brussel dezelfde krankzinnige situatie rondom illegalen. De bestuurders weten er geen raad mee. Het zijn net kleuters. De bevolking is er de dupe van. Terwijl de oplossing uiteraard voor de hand ligt.

Met lede ogen zien de politiek-correcte slappelingen aan dat de nationalisten en zelfs extreem-rechts vrijwel overal aan de winnende hand zijn. Dit weekend dook zelf in Spanje een nationalistische partij uit het niets op en die partij kan een sleuterrol spelen om een meerderheid te vormen. Die partij profiteerde van de weerstand tegen de vele immigranten in die regio. Ook hier zien we hoe een dom links en politiek-correct beleid de weg plaveit voor de opkomst van nationalisme. De politici zien dat natuurlijk wel, maar ze kunnen niet handelen. Hetzelfde zien we met Macron in Frankrijk: die man leeft gewoon in een andere wereld (van bankiers en de zogenaamde elite van ’Les Écoles’).

Ik probeer een alternatief te beschrijven dat niet uitloopt op een burgeroorlog. Dat is het doel van deze website en van mijn recente boeken. Maar zal het helpen?

dinsdag 4 december 2018

Tegen alle doemscenario’s in, die door de klimaatwetenschappers worden bevestigd, moet Europa samen met de islamitische landen een nieuwe wereldmacht vormen die de ethiek in de politiek en de economie brengt. Dit is het hoofdthema van mijn boek: 

Het Europees-Islamitische Vriendschapsverdrag: De enige weg om de Apocalyps te voorkomen 

woensdag 5 december 2018

Vandaag een nieuwe tekst op mijn website geplaatst en vie Twitter verspreid (dit laatste heeft weinig zin, want slechts enkele tientallen bekijken die tweet en een handjevol klikt op de link😭; ik word nooit beroemd): Immigratie: het joodse goede voorbeeld

zaterdag 8 december 2018

Vandaag mijn brief aan de moslims op mijn website geplaatst en via twitter verspreid

maandag 10 december 2018

De maatregelen van Macron om de woede van de Gele Hesjes te matigen zijn slechts de laatste stuiptrekkingen van een ten dode opgeschreven politiek-economisch systeem. Hetzelfde geldt voor het geharrewar rondom Brexit.

UIt veel van mijn teksten blijkt wat de echte, en wellicht enige oplossing kan zijn: een mutatie van het politiek-economisch systeem. Een van de kernpunten is dat economische activiteiten niet meer bedoeld zijn voor zelfverrijking, maar voor het bestrijden van armoede en miserie. Een ethische economie dus en hetzelfde geldt voor de politiek.

dinsdag 11 december 2018

In het westers denken wordt spiritualiteit beperkt tot het bewustzijn, alsof het een product is van onze kennis. Er is echter een vorm van spiritualiteit die van buiten het Ik komt, met andere woorden: iets wat mij ’overkomt’. Bij dit proces speelt de Ander een essentiële rol: in de ontmoeting met de Ander ervaar ik iets dat volstrekt buiten mij ligt en mij tot verantwoording roept. Zal ik beantwoorden aan het ethisch appel? Is dit appel niet het spoor van de Oneindige, die via de Ander tot mij spreekt?

Het is niet het Ik dat betekenis geeft aan de naaste, maar in mijn relatie tot de naaste ligt de betekenis, die er in is gelegd buiten mijn wil om, buiten mijn initiatief.  Met andere woorden: de  zin van mijn leven wordt bepaald door mijn verhouding tot de naaste. Ethisch gezien: stel ik mij dienstbaar voor de Ander op? Gedraag ik mij als verantwoordelijk voor de Ander? Concreet: is economie (als een vorm van in relatie staan tot anderen) bedoeld voor zelfverrijking, of om de armoede en de miserie uit de wereld te helpen? Dat maakt het verschil uit tussen egocentrische economie en ethische economie. Tussen hebzucht en naastenliefde. Dit is eveneens het verschil tussen materialisme en ware spiritualiteit. Bij materialisme zijn we gebonden aan de materie, dit wil zeggen dat we de slaaf zijn van de wereld en van onze wereldse, eindige behoeften. Bij spiritualiteit bevrijden we ons van de wereld doordat we in vrijheid kiezen voor wat buiten de wereld ligt (de geest van de verantwoordelijkheid; gehoor geven aan het appel om de naaste lief te hebben). In dit geval staan we open voor de Oneindige en geven we ons leven oneindige zin. Kiezen we voor sterfelijkheid of onsterfelijkheid: zo radicaal en tragisch is de keuze, maar velen verdringen deze keuze (wat de eigenlijke betekenis van ontkerkelijking is).

’Iets wat mij overkomt’: dit wil zeggen dat mijn bewustzijn meer bevat dat wat ik zelf heb bedacht. In mijn bewustzijn ben ik ook ’aangedaan’ door wat buiten mij ligt. Ik ben als het ware ’bezeten’ door het Andere, door de exterioriteit. Levinas zegt hierover: Op de exterioriteit moeten we blijven hameren; zij is niet objectief of ruimtelijk; zij laat zich niet in de immanentie halen; de exterioriteit is meta-ontologisch. 

Openstaan voor de exterioriteit, dat is open staan voor het appel dat op mij afkomt, bevrijdt de mens uit de immanentie, dit is uit het vastgeankerd zijn aan de materialiteit. Een wereld gaat voor hem open: de wereld van zingeving. Dit is een vereiste om van deze eeuw de eeuw van de spiritualiteit te maken. Maar hoe en wanneer breekt dit inzicht door? Gaan we niet de weg op van de spiritualiteit, dan gaat de wereld ten onder wegens de strijd voor onze materiële behoeften. Een strijd die ondermeer door de demografische explosie in sommige delen van de wereld en door de klimaatverandering meedogenloos zal zijn.

Wat Einstein betekende voor de natuurwetenschap, betekent Levinas voor de filosofie. 

woensdag 12 december 2018 en donderdag 13 december 2018

Hoe definieer ik mijn ’ik’ en mijn ’mij’? Wie ben ’ik’? Dit is wat wordt bedoeld met mijn subjectiviteit. Subjectiviteit is meer dan bewustzijn of met andere woorden, wat ik over mijzelf weet is niet het volledige verhaal. Dit is onder andere te verklaren doordat ik niet uit mijzelf ben voortgekomen; ik ben niet diegene die mij heeft geschapen. Mijn ’ik’ is niet ontstaan uit mijn initiatief. Dat maakt mij rusteloos. Levinas zegt hierover: ’Het zichzelf rust niet in vrede onder zijn identiteit’. Ik heb mijn bestaan passief te ondergaan. Dit besef ontdoet het ik van zijn hoogmoed en zijn overheersende ik-zucht.

Dit besef komt het sterkst tot uiting als ik een ander ik ontmoet. Hier ontdek ik dat ik verantwoordelijk ben voor de Ander. De subjectiviteit wordt dan niet meer beperkt tot mijn bewuste ik, maar de Ander komt in mij als centrum van mijn ik: ik  ben er voor de Ander.

Het kenmerk van volwassenheid en menselijkheid is  zich ervan bewust te zijn dat mijn ik, mijn identiteit meer is dan wat ik zelf bepaal. Ik geef mijn vrijheid van imperialistisch subject prijs om er te zijn voor de Ander, ondanks mijzelf. Hoe meer ik ontdek dat ik verantwoordelijk ben, hoe rechtschapener ik ben. Hier is het psychisme het Andere in het Zelfde, want de Ander staat centraal in mijn ik: ik ben er voor de Ander. Dit soort vervoering zien we bijvoorbeeld als we hevig verliefd zijn: de Ander is constant in onze gedachten en ons leven is helemaal gericht op die Ander; voor de Ander hebben we dan alles over. Maar ethisch gezien gaat het niet om een voorbijgaande vervoering. Wat Levinas bedoelt is dat we de zin en de verantwoording van ons handelen zien in de gerichtheid op de Ander; dit betekent dat we de Ander belangrijker beschouwen dan onszelf. De behoeften van de Ander krijgen de hoogste prioriteit.

Dank zij de ethische grondhouding wordt de subjectiviteit de Ander in het Zelfde. De structuur van het Zelfde wordt doorbroken: ’Je est un autre’ ( ik ben een ander) zei Rimbaud.  

Levinas definieert het Ik op een heel eigen wijze: ’Het ik betekent: "Kijk, hier heb je mij”, instaand voor alles en iedereen. Als de mens zich zo als Ik gedraagt, komt er een einde aan alle onrecht en aan alle destructie van de planeet Aarde. Deze definitie van het Ik is ook de eigen betekenis van gelovig zijn, want het ’Kijk, hier heb je mij’ is gericht tot wat buiten het zijn staat, het transcendente, God. Het is gehoor geven aan het appel ons verantwoordelijk te gedragen ten aanzien van de ander en ten aanzien van de schepping als geheel. „Kijk. hier heb je mij” is gericht naar onze naasten: het is een individueel politiek en economisch programma dat de wereld menselijker kan maken.

(vandaag donderdag 13 december zou ik in Den Haag deelnemen aan een rondetafelgesprek over gender, georganiseerd door de SGP in de Tweede Kamer. Aangezien ik niet weet of mijn reiskosten vergoed zouden worden, heb ik mij ziek gemeld. Ik ben het zat om in Nederland telkens voor mijn onkosten zelf te moeten opdraaien. Het ligt niet in mijn aard om het zelf te vragen).

vrijdag 14 december 2018

Wat waren de oorzaken van de ondergang van het Romeinse Rijk:

- de toenemende ongelijkheid tussen de sociale klassen

- de politieke leiders die niet in staat waren of niet geneigd waren om daar iets aan te doen

-  de vijanden van het Rijk waren weliswaar verslagen, maar het Romeinse Rijk zelf was verdeeld

- de hebzucht en armen die armer worden dan hun ouders

- politici die de politieke normen niet respecteren en burgers die hen daarvoor niet straffen.

Dit lijkt op wat er nu in het Westen gaande is.

Gisteren via twitter verspreid 

Bron: Watts, E. (2018). Mortal Republic: How Rome fell into tyranny. Basic Books.

tweets van  vandaag: "France needs an old wise man, such as De Gaulle and not a toddler like Macron”; "La France a besoin d'un homme sage comme De Gaulle, au lieu d'un enfant comme Macron” en „Voor al wie de onverenigbaarheid van de islam met de Europese beschaving niet ziet: „L'oeil ne voit que ce que l'esprit est prêt à comprendre” ( Het oog ziet slechts wat het kan begrijpen) Henri Bergson 1859-1941 "

Een inzicht dat mij het meest verontrust is dat mensen niet kunnen en niet willen zien wat niet past binnen de denkschema’s binnen hun geest. Bergson (1859-1941) zei het al eerder: „L'oeil ne voit que ce que l'esprit est prêt à comprendre” ( Het oog ziet slechts wat het kan begrijpen).

Vervolg studie Levinas (vervolg op blog van 12-13 december):

Als de Ander het centrum van mijn ego wordt (het Ik in dienst vande belangen van anderen), dan leidt dit niet tot vervreemding. De substitutie van het Ik door de Ander is een geïnspireerd zijn, een vol-van-de-Ander zijn. Het is zelfs een bevrijding: ik kom los van mezelf, ik reik verder dan mijn eindige behoeften, mijn eindig leven krijgt een oneindige zin doordat ik verder leef in wat ik voor Anderen heb gedaan. De substitutie is dus geenszins een onderwerping aan de Ander, maar een openstelling voor het andere waardoor ik mezelf overtref. Hier stelt Levinas zich tegenover Hegel die het ik definieerde als wat aan zichzelf gelijk is. Door de substitutie komt wat niet gelijk is aan mij (het Andere per definitie) binnen mijn bewustzijn.

Het zal duidelijk zijn dat de empirische psychologie geen enkel inzicht in kan bieden. De filolosofie biedt het noodzakelijke kader om het menselijke van de mens enigszins te kunnen vatten.

Door de substitutie word ik aansprakelijk verklaard. Mijn bestaan wordt op zijn kop gezet: ik kan niet zomaar met mezelf bezig blijven. Ik ben er niet meer alleen voor mezelf! Ik ben op de wereld gezet niet omwille van mezelf, maar voor wat ik voor de anderen kan betekenen. Dit laatste is wat  bedoeld wordt met menselijke broederschap.

Met het streven naar vrijheid krijgt ons bestaan nog geen zin of betekenis. De ware zin ligt in hoe we die vrijheid gebruiken, namelijk om aan de menselijke roeping tot broederschap te beantwoorden.

zaterdag 15 december 2018

Vandaag twee teksten op mijn website gezet en via twitter verspreid: Een staatsgreep in Frankrijk en Un coup militaire en France

----------

De objecten hebben eigenschappen. De mens heeft ook eigenschappen. Zijn moraliteit is echter niet zomaar een eigenschap: „Waarom ben ik mijn broeders hoeder?”, vraagt Levinas zich af. Iemand anders gaat mij aan: dat is een moreel appel dat van buiten mij komt, dus niet als een eigenschap van mij. Ik ben door het beroep dat op mij wordt gedaan, - om mijn broeders hoeder te zijn -, als het ware gegijzeld. Dank zij dit gijzelaatschap kan er in de wereld medelijden zijn, medegevoel, vergeving en nabijheid (ik ben mijn broeder nabij).

We zien helaas dat er in de wereld weinig vergeving is, wellicht nu minder dan voorheen, terwijl vergeving de hoogste vorm van beschaving, van menselijkheid is. Is het huidig tekort een gevolg van de ontkerkelijking? Waarom is er zo weinig vergeving in de islamitische cultuur?

Wie goed nadenkt en eerlijk is tegenover zichzelf voelt deze gijzeling,  dit voortdurend beschuldigd worden: heb ik wel genoeg gedaan voor mijn naaste? Gedraag ik mij verantwoordelijk genoeg voor de naasten die nog geboren moeten worden?

Zondag 16 december 2018

De verzoening treedt op als ik mijn identiteit verenig met het anders-zijn, dit wil zeggen: als mijn ik zijn verantwoordelijkheid voor de Ander op zich neemt. „Ik” word hier een „zich” die de verantwoordelijkheid die niet mijn initiatief is, op mij neem; dit is niets anders dan ’goedheid’ waarover Levinas zegt: Goedheid, gehouden tot loslaten van have en goed. loslaten van het ’ieder van zich’ en van het ’ieder voor zich’ tot aan de substitutie waar de Ander mij wordt. Kortom, in de opoffering, in het leven in dienst van de Ander geven we aan ons leven de ware zin. Waarheid komt in de wereld via ons ethisch gedrag. De waarheid is niet zozeer een kwestie van het kennen, maar van solidariteit. De Ander voor zijn fouten kunnen vergeven is de ultieme vorm van solidariteit. Levinas gaat nog een stap verder: vergeving tot de schuld van de Ander op mij nemen.

Deze betekenis van solidariteit is ook het fundament van de zorg voor mensen die behoeftig zijn, die beperkingen hebben. De kwaliteit van die zorg bepaald de mate waarom de samenleving beschaving heeft bereikt.

Bovenstaande aanname dat solidariteit de kernwaarde is van menselijk leven, de ware zingever, wordt ook bevestigd door de wijze waarop we tot zelfkennis komen: zelfkennis is een vorm van dialoog met zichzelf, maar die dialoog zou niet mogelijk zijn zonder communicatie en precies de taal leren we in de omgang met anderen; taalverwerving en mogelijkheid tot communicatie zijn het resultaat van de solidariteit van anderen die tot ons spreken. Ik ken mezelf dank zij de anderen. Communicatie zou onmogelijk zijn indien ze zou beginnen in het Ik: ook hier is de Ander mijn echte ik, als bron en promotor van mijn ik-wording. De verhouding tot het niet-ik (de Ander) gaat vóór enige verhouding van het ik met zichzelf. 

De ene mens is dus niet een wolf voor de ander of zoals Sartre zei: ’De hel, dat zijn de anderen’. Dit zou een ontkennen zijn van de zingevende rol die de anderen spelen. Maar als dit wordt ontkend of verdrongen, dan is de weg vrij voor geweld, oorlog en overheersing. Zien we de anderen als een gevaar en als een beperking, of zien we de ander als diegene waarvoor ik verantwoordelijk ben? Ik ben voor hem verantwoordelijk, net zoals de Ander zijn verantwoordelijkheid voor mij heeft opgenomen (Ik ben er, dank zij de anderen; ik ken mezelf dank zij de anderen).

De conclusie is dat ethiek voorafgaat aan de kennis, aan de wetenschap, aan de filosofie, aan de ideologie. Hier ligt dan ook de ware en overvangbare rol van de religie. De westerse mens is op een dwaalspoor terecht gekomen door religie te verwarren met de Kerk. Religie zien we hier als het openstaan voor het appel om voor de Ander onze verantwoordelijkheid op te nemen. Een appel dat niet van de mensen komt, maar van buiten het Zijn.

Als de ethiek voorafgaat aan al het andere, dan moeten we politiek, economie en opvoeding vanuit dat principe herdefiniëren. Dat heb ik in andere teksten al ruimschoots behandeld. Misschien nog een woord over de ethische grondslag van de opvoeding: de zorg voor het totaal afhankelijke kind is de meest zingevende taak die een mens op zich kan nemen. Toch maar een herstel van het moederschap? Toch maar de voorwaarden creëren voor vrouwen zodat zij er altijd zijn voor hun kinderen? Er is een compromis mogelijk (ook al eerder beschreven): een werkweek van 18 uur, zodat de man en de vrouw de taken thuis kunnen verdelen, en een studiebeurs voor ouders die na jarenlange zorg voor de kinderen, een herscholings- of bijscholingsopleiding kunnen volgen zodat ze opnieuw volwaardig aan de slag kunnen op de arbeidsmarkt.



mijn volledig blog: 

2018   FEBRUARI   MAART   APRIL   MEI   JUNI   JULI   AUGUSTUS   SEPTEMBER  OKTOBER   NOVEMBER   DECEMBER

2019   JANUARI   FEBRUARI   MAART   APRIL   MEI   JUNI   JULI   AUGUSTUS   SEPTEMBER   OKTOBER   NOVEMBER   DECEMBER 


   © Juliaan Van Acker 2018