http://www.ministrando.org/sitemap.xml.gz

De gevreesde massadeportatie

De eerste dagen na de uitbarsting van de Bolshaya Udina, een vulkaan op het schiereiland Kamtsjatka in het oosten van Rusland, werd er in de kranten en in andere media nauwelijks aandacht aan besteed. Pas toen de aswolk steeds grotere vormen aannam en het luchtruim boven Alaska en Canada gesloten moest worden, werd aan deskundigen naar hun mening gevraagd. De meesten voorspelden nog een korte oprisping en daarna zou deze vulkaan weer voor eeuwen tot rust komen. Voorlopig werden geen verdere maatregelen genomen en de menselijke bedrijvigheid ging zoals gebruikelijk, gewoon door. Na een maand begon het publiek zich grote zorgen te maken. De aswolk die de Boshaya Udina uitspuwde, werd steeds groter en metingen toonden aan dat de zwarte stofdeeltjes in de atmosfeer, ook boven Europa, een nooit eerder geziene dichtheid hadden bereikt. Boven het noordelijk halfrond werd alle vliegverkeer stilgelegd.

De vlam sloeg in de pan toen de president van de Verenigde Staten de export van voedingswaren van de ene op de andere dag verbood. Iedereen sloeg aan het hamsteren. Er onstonden vechtpartijen voor de supermarkten en kleine kruideniers. In een mum van tijd waren de schappen leeg. Om erger te voorkomen nam in Frankrijk het leger, samen met de politie, de macht over. Andere landen volgden spoedig. De nieuwe machthebbers gaven het bevel zo snel mogelijk een inventarisatie te maken van de voedselvoorraden. Gevreesd werd dat de oogsten de volgende jaren zouden mislukken.

In de Verenigde Staten brak een burgeroorlog uit. Gezien de enorme hoeveelheid wapens die onder de bevolking was verspreid, vielen er tienduizenden slachtoffers. De Latino’s vluchtten massaal naar Zuid-Amerika. De burgeroorlog nam in hevigheid toe toen bleek dat er nauwelijks voedsel genoeg was voor een derde van de bevolking. De zwarten werden nagenoeg uitgeroeid. Alle racistische haat die in de loop der tijd was opgestapeld, explodeerde in deze volksopstand.

Wegens de toenemende spanningen tussen de bevolkingsgroepen in Europa nam de militaire leiding drastische maatregelen. De toestand werd steeds nijpender. De temperatuur zakte al vanaf september tot diep onder het vriespunt. De zon was niet meer zichtbaar. De hemel werd donkergrijs. Voor iedereen was het duidelijk dat een enorme hongersnood dreigde en die kon vele jaren duren. De militaire leiding besloot een massa-deportatie op gang te brengen. Slechts wie voorouders had die in het jaar 1900 in Europa woonden, mocht in Europa blijven. Er waren twee uitvalswegen voor de deportatie; de eerste liep via Turkije en Syrië tot Egypte en vandaar naar de Afrikaanse binnenlanden of naar Azië. De tweede liep via een veerdienst in de Straat van Gibraltar. Miljoenen trokken via deze wegen naar de landen van hun voorouders. Ook hen wachtte een onzekere toekomst.

9 juli 2019

Nabeschouwing (10 juni 2019): Wat is het juiste antwoord als bovenstaande worst case scenario zich voordoet? Dit hangt af van hoe we het doel en de zin van ons leven bepalen. Hier zijn twee mogelijkheden: narcistisch streven naar geluk of gehoorzaamheid aan de Wet. We leven nu in een tijd waar het narcisme hoogtij viert. De mens wil zelf bepalen wat het doel is van zijn leven. Zinvol is wat hem geluk verschaft. Het narcistisch individu bepaalt zelf zijn waarden en normen. In dit narcistisch tijdperk gaat het voortdurend over de rechten van het individu, maar ook over de rechten van het eigen volk of van de eigen groep en zelden of nooit over de plichten van het individu of van een land. Als het narcisme ons gedrag en de politiek bepaalt, wordt het bij een worst case scenario een strijd van allen tegen allen. Dat wordt dan het definitieve einde van de geschiedenis. Het zelf bepalen van het doel en de zin van het eigen leven leidt tot eenzaamheid en heel veel ellende.

Gehoorzaamheid aan de Wet is gehoor geven aan het appel dat van de medemensen naar het individu wordt gericht: een appel om zich verantwoordelijk te gedragen, om goed te zijn tegenover de Anderen. Waar komt dit appel vandaan: via de Ander spreekt  God mij toe (en voor wie niet in God gelooft: via de Ander word ik geroepen mij menselijk te gedragen). De Wet werd drie keer aan de mensheid verkondigd: door Mozes die de Tien Geboden verkondigde, door Jezus die de liefde predikte en door Marx die opkwam voor de gelijkheid van alle mensen. Deze drie joden hebben de Wet in de wereld gebracht. Dit is tevens de oorzaak van de haat tegen het joodse volk: een verzet van het narcisme tegen de gehoorzaamheid aan de Wet. Narcistische mensen nemen het de joden heel erg kwalijk dat ze de Wet in de wereld hebben gebracht; vandaar de haat tegen de joden, de ontkerkelijking en de strijd tegen het marxisme.

Willen we in tijden van grote ellende gehoorzamen aan de Wet, dan moet het narcistisch tijdperk gewijzigd worden in een tijdperk van de spiritualiteit. Dit laatste betekent dat we ons laten inspireren door het Hogere, door God of door wat de mens menselijk maakt. Die gehoorzaamheid aan de Wet volgt niet uit dwang, maar is een van harte aanvaarden van de Wet, een bestuderen van de Wet en, liefst in discussie met anderen, ontdekken wat de zin en de betekenis is van de Wet. In deze zin leidt gehoorzaamheid aan de Wet tot de ware bevrijding van de mens en tot emancipatie om een menselijke mens te worden.

Tot slot een paar concrete voorbeelden van gehoorzaamheid aan de Wet: de hierboven beschreven deportatie gaat samen met hulp en solidaire ondersteuning om de anderen te helpen de landen van herkomst op te bouwen. De scheiding van de etnische of religieuze groepen is niet gebaseerd op verwerping of haat, maar wordt gezien als een noodzaak om in tijden van grote spanningen een alles vernietigende oorlog of burgeroorlog te voorkomen. Bij grote voedseltekorten elders in de wereld, springen we bij en verdelen ons voedsel op rechtvaardige wijze of zoals Levinas zei: ’het brood uit je mond halen om de Ander te voeden’.

lees verder: Wie zijn de mensen van goede wil?

[ De tekst ’De gevreesde deportatie’ was het derde worst case scenario in ’De oorlog komt eraan, dat is zeker’ ]

andere teksten:

   © Juliaan Van Acker 2019